این شانه های خسته را ماساژ میداد

در انجماد ِ پوستی که یخ زد از عشق

آموزش ِ رســمـــی ِ پاتــینــاژ میـــــداد

باید همـــیشه گونه هایـــــت لیز باشد

تا لوبـــیای عشــق٬سحر آمیـــــز باشد

بایــد مواظــــب بود٬وقــتی که عزیــــزت

مانــند ِ ماهیــهای تنــد و تیـــــز باشـــد

مــاهــی ِ مــن تنــها میــان ِ آب ها بود

تنــها رفیــقـش تیــزی ِ قــلّاب ها بـــود

او رفـــت تـا بـاور کـنم افـسـانـه هـا را

راه ِ نجاتــم پشت ِ اســطرلاب هـا بود

او رفت تا هر روزِ من پاییز باشد

سهم ِ من از دنیا فقط یک چیز باشد

باید همیشه گونه هایم لیز باشد

چشمانم از بغض ِ کسی لبریز باشد

ماهی ِ من تنها میان ِ تور جا ماند

روی سرش تور ِ گل و گیپور جا ماند

ماهی که در چنگ ِ پلنگ ِ عشق ِ من بود

معشوقه ی ابری شد و بی نور جا ماند

ک.ع /شهریور ۹۱

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

درود

عذر خواهی میکنم که نتونستم طبق وعده بیام.از همه ی کسانی که میان و جویای حال میشن صمیمانه ممنونم.این وعده را بر میدارم.تا بعد تر ها شرمنده ی محبتتون نشم.اما قول میدم که هر بار آمدم خبر بدهم.

(۱)اندر باب نقد و انتقاد:

اصولا هنر برای همه جذاب است.حالا برای عده ای در حد تفریح باقی میماند٬برای عده ای در حاشیه است٬ و برای کسانی هم به مثابه ی کل محتوای زندگی میشود.یقینا کسانی در این راه موفقند که تمام ِ زندگیشان را وقف ِ هنرشان میکنند.

این روزهای جامعه ی ماروزهای گذار است.یعنی تازه داریم از این تونل وحشت در میاییم.تولّد مکتب های شعری جدید به خصوص در دهه ی هشتاد٬و ازدیاد نویسندگان مهر تاییدیست بر این ادعا.امّا چقدر ما با سواد پرورانده ایم؟اصلا چقدر شاعر ِ باسواد داریم که واقعا به فنون ِ شعر واقف باشند و بتونند خوب رو از ناخوب تمییز بدهند؟در کشوری که به راحتی میتوان از شاخه ای به شاخه ی دیگر پرید...بازیگر ِ استار خواننده میشود...بازیگر سطح پایین خواننده میشود...خواننده بازیگر میشود...فوتبالیست بازیگر میشود...فوتبالیست خواننده میشود...بازیگر عکّاس میشود...نقاش میشود...بنّا میشود...نانوا میشود...

نمیدانم چرا عوام ِ ما دیگر زیادی عوامند.و در این دار مکافات  شعر که دیگر هیچ.شاعران چون اغلب از قشر فقیر ِ جامعه اند٬دستشان به جایی هم بند نیست.نمیتوانند بگویند که آقا جان٬نقد ِ شعر دنیایی دارد برای خود.چند مبحث و واحد در رشته ی ادبیات به بحث ِ نقد ِ ادبی اختصاص دارد؟حالا شیوه های فرمالیستیک و فیزیولوژیکال و استراکچرلیست و تکوینی و شیوایی شناختی و نمایی و سبک شناختی و ما بقی را کاری نداریم.آیا کسانی که به نقد ِ شعر در همین اینترنت میپردازند٬در ذهن ِ خود شعر را میشناسند؟به زعم ِ من نا آگاهی از شعر٬زهریست که پخش شده در پیکره ی دنیای شعری ِ ما.دنیای نقّادی جداست از دنیای شاعرانگی.یک شاعر ِ خوب ٬حتما یک نقاد خوب نیست.امیدوارم هر روز که میگذرد کمتر شاهد این جور جمله ها باشیم که :دعوتید به نقدشعر...

بارها دیده ام که اینها را به کسانی میگویند که  نه تنها شاعر نیستند...در کار ِ شعر هم نیستند.این حرف ها (و نه نقد ها )ی احساسی در مورد شعر٬چه تعریف و چه تحقیر٬شاعران مستعد را به عقب میراند.و یادتان باشد که بزرگترین منتقد یک شعر٬شاعرش است.

 (۲)

وقتی که در خیابان قدم میزنید٬خیلی غیر منتظره نیست که از کسی کاری ببینید که خیلی با روحیه تان سازگاری نداشته باشد.اصلا دیدن ِ کارهای غیر منتظره از آدمها٬خیلی غیر منتظره نیست.اما اگر از طیف خاصی این رفتار ها را ببینید٬دیگر باید تعجب کرد.این اواخر نامه نگاری هایی شد از محترمان شعر٬که به مناقشه انجامید.نامه ی یغما گلرویی به مهدی موسوی را میگویم.و البته جوابیه ها و نامه نگاری های بعدش را.

اصلا نمیخواهم وارد این مبحث بشوم که آیا مثلا فلان مکتب شعری پشتوانه ی عقلانی دارد یا خیر.یا مثلا اون یکی شاخه مسیر درستی را در پیش گرفته یا نگرفته...آیا اشکال تراشان با ادبیات مشکل دارند؟یا با اشخاص؟تاریخ کم درس داده به ما در این رابطه؟مگر نه این است که پل الوار و آراگون سور رئال و تسارای داداییست بعد از  جدا شدن مسیر های ذهنیشان مدام اشکال تراشی کردند از هم؟حال این که همه شان در شاخه ی خود از بهترین ها شدند؟ما چه چیز را میخواهیم به هم اثبات کنیم؟این که من از تو بهترم؟یا من از تو بیشتر میفهمم؟

وقتی در شعر بزرگ میشوی و رشد میکنی٬خواه ناخواه الگوی عده ای میشوی...

قطعا خیلی از افراد با روند فکری مهدی موسوی و رضا یزدانی و خیلی های دیگر مشکل دارند.اما این چه نحوه ی اعتراض است؟این نامه نگاری ها و جوابیه ها چیست؟نمی دانم واقعا چه بگویم

از این قشر توقع نمیرود به خدا.نامه نگاری و این نحوه ی اعتراض چیزی جز لطمه های مکرر بر پیکره ی شعر امروز در پی نخواهد داشت.زمان هم بی رحم ترین و البته منصف ترین قاضیست.و باز البته به قول امیل زولا:همیشه کسانی که تعریف و تمجید کمتری شنیده اند موفق ترند...

به امید روزی که سیاه و سپید بتوانند در کنار هم بنشینند و...غیبت آبی را نکنند...

(۳)

ما یک دوست خیلی باحال داریم که خیلی هم دوسش داریم.محمد علی حسن لو    ی نازنین...

لینک خرید کتاب دومش (گنجشکی با حنجره ی زخمی) باز شد

کتاب رو از دست ندهید

(۴)

گپ و گفتی انجام داده ام با فاطمه اختصاری خوب...

این مصاحبه ی چالش بر انگیز را میتوانید در این جا بخوانید

مصاحبه را در اینجا بخوانید

 (۵)شعرهایی از من در چوک بود

در اینجا بخوانید

(۶)

در میان ِ ساز ها٬ویولون ساز ِ مورد علاقه ی من است.صدای ویولون عجیب روحم را مینوازد.خصوصا وقتی کوک سنتی میشود.بارها با صدای ساز پرویز یاحقی به خواب رفته ام.یکی دو سال پیش مستندی در مورد پرویز یاحقی به دستم رسید که ساخته ی بهمن فرمان آرا بود.یا حقی به شدت گوشه گیر و تنها بود.و این تنهایی را قدر میدانست.روز تولدش برای خود کیک گرفته بود.جشنی بر پا کرده بود.حالا این روز ها من یاد آن فیلم افتاده ام.اول مهر ماه روز تولدم بود.بیست و خورده ای سال پیش در خیابان دربند به دنیا آمدم.مادرم میگوید اسم دکتری که مرا به دنیا آورد٬پروانه ی احمدی بوده.میگوید قبل ازینکه بچه ای را به دنیا بیاورد وضو میگرفته و دو رکعت نماز میخوانده.حالا اینها مهم نیست.نه اینها نه اینکه به قول اوشو همه ی ما زاده ی لحظه ی انزالیم.لحظه ای که نفس و زمان بی معنی میشود.این که این همبستری ها میخواهد به کجا ختم میشود هم مهم نیست.حالا به دنیا آمده ام.بزرگ شدم و اینجا ایستاده ام.با کوله باری از تجربه های اندوخته و خامی های هنوز...

تولدم مبارک

.................................................